Het heeft wat op zich laten wachten, maar hier dan een overzicht van onze gasten die we deze zomer nog mochten ontvangen. Uit het oog is niet uit het hart ;D!
Guy, Sara, Pieter, Bram en Daan beten in juli de spits af. 3 speelkameraadjes voor onze kindjes, daar wisten ze wel raad mee. Het hele huis, de tuin en naburige speelplaats van de school werden volop benut! Jasmine liep er soms wat verloren bij tussen al dat mannelijke geweld, maar geregeld was er toch 1 van de jongens bereid om ook haar mee op sleeptouw te nemen. Er werd ook duchtig gewandeld: Hotschhuggen, Gasenried, Zum See, Riedgletsjer. Bij deze laatste konden we het ijs aanraken en hoorde en zag je het rotspuin over het ijs naar beneden glijden/tuimelen. Indrukwekkend en tegelijkertijd ook wat gevaar uitstralend. Tristan en Bram keken dan ook goed verstopt toe vanop een veilige afstand. Aangezien het weer niet teleurstelde, stond er ook een daguitstap naar Zermatt op het programma. Hier namen we de Gornergrattrein en wandelden we naar een uitkijkpunt (+3000 m) waar je van een 360° panorama kan genieten met 29 bergtoppen boven de 4000 m. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat het hier dikwijls koppenlopen is. Sara nam het bont allegaartje dan ook geamuseerd waar terwijl Jasmine telkens terug de hand van Guy opzocht.
Het volgende weekend arriveerden nonkel Toin en tante Chris vergezeld van moemoe en vava en Steven, Marjolein en Kato. Nu hebben we wel 3 studio's om bezoek te ontvangen, maar die waren nu toch wel overvol. Er werd dan maar tetris-gewijs gepuzzeld in onze slaapkamers, zodat het gezin Spaepen-Van Gucht nog 2 dagen kon blijven. De 'oudere garde' hield elkaar gezelschap, terwijl het jonge geweld eens naar de overkant van de vallei trok: Jungen genaamd. Een bergdorpje enkel te voet of met een kabeltje bereikbaar. Wij kozen voor het laatste, maar het werd een memorabele rit. Nog voor we goed en wel doorhadden wat er gebeurde zaten we met 4 volwassenen en 6 kinderen in het antieke bakje met als waarschuwingsbord: max 4 personen ofwel 320 kg. Toen we er boven allemaal uitkropen, werden we dan ook van deeg aangestaard. Er was een meertje met bijhorende BBQ's en picnic-tafels. Van hieruit had je een prachtig zicht op de ligging van Grächen en het Mattertal. We hadden daar gerust de hele tijd kunnen blijven (kindjes amusserden zich kostelijk met het water en een kinderkerkje), maar we deden een bloemenwandeling (bleek nogal pittig) naar een koeienstal en vonden nog wat sneeuw op onze weg. Alle kindjes deden het weer voortreffelijk en genoten zichtbaar van de avontuurlijke paden. Ondertussen was er wel een onweer genaderd, waardoor we een regenbui over ons heen kregen (gelukkig niet al te lang) en vooral was er een strakke wind opgestoken. Zo fel zelfs dat toen we de kabeltjes terug wouden nemen, deze dikwijls stil bleven hangen of zeer traag vorderden (ocharme de mensen die hier toen inzaten). Wij besloten om nog even af te wachten in het enige hotel/taverne van Jungen totdat de wind wat ging liggen. Met succes, maar het was toch een avontuurlijke rit terug naar beneden. Deze keer mochten we gelukkig met minder in het bakje zitten.
We namen afscheid van Guy, Sara, Pieter, Bram en Daan. Jasmine was maar al te blij met haar vrouwelijke speelkameraad en Kato en Jasmine vonden elkaar dan ook goed. Steven en Marjolein hadden een zak vol gezelschapsspellen meegebracht en deze werden dan ook uitvoerig uitgetest. Het spel Dixit viel in de smaak. Vooral leuk omdat we dit met vele tesamen konden spelen en met alle leeftijden door elkaar. Naast de spellen haalde Steven af en toe zijn gitaar boven, zodat naar hartelust kon worden meegezongen (of moet ik janken zeggen ;P). Gezellig was het in ieder geval. Samen werd er nog naar Hannigalp gewandeld om daar in de speeltuin met de banden van de bobsleebaan te gaan. Toch niet zonder gevaar, hebben Steven en Kato jammer genoeg kunnen ondervinden. De tijd vloog weer voorbij en voor we het wisten moesten we ook afscheid nemen van Steven, Marjolein en Kato.
We waren heel blij dat moemoe en vava in tussentijd zo goed zorg hadden gedragen voor nonkel Toin en tante Chris. Tijd nu om nog wat dingetjes samen te doen. Onze kindjes mochten om beurten mee met de wandelingen, waar ze voor stonden te springen want er werd geregeld gepauseerd in een caféetje met de nodige lekkernijen als gevolg. 's Avonds haalde Toin zijn sterrenkijker boven. 1 avond mochten de jongens langer opblijven om ook eens mee te kijken. Er werd gezocht naar berghutten en de bergtopjes werden zorgvuldig bestudeerd terwijl we wachtten op de maan en de eerste sterren. Het bleek eindeloos te duren, maar het wachten werd beloond. Daar kwam eindelijk de maan tevoorschijn van achter de bergen. De kraters konden duidelijk herkend worden. Even later kwam het eerste lichtje tevoorschijn. Na nauwkeurig afstelwerk van Toin, bleek het om Jupiter te gaan. 3 van de 4 manen waren als puntjes te herkennen rond de planeet. Geluk gehad dus! Daar verscheen een volgend lichtpuntje. Weer stelde Toin scherp en blek het om Saturnus te gaan. De bol met de schuine ring waren te herkennen. Dubbel geluk gehad!! Na deze magische avond, was het ook bijna tijd geworden om afscheid te nemen van Moemoe, vava, nonkel Toin en tante Chris...
In tussentijd waren Annelies, Noor, Vera, Wouter en Marie vertrokken naar het verre Zwitserland. Hiervoor mochten zij beroep doen op de auto van Elke, die zelf met haar gezin enkele dagen later zou arriveren. Ver bleek het te zijn, want net voor de Zwitserse grens begon de auto rare kuren te verkopen. Daar stonden onze moedige reizigers in panne langs de Duitse snelweg. Verder rijden was geen optie, dus maar wachten op de wegenhulp. De auto moest naar een garage voor herstelling. In afwachting van een oplossing werden ze naar een naburig hotel gebracht om de nacht door te brengen. Voor Vera bood zich een oplossing aan, wanneer haar stiefvader verlof regelde, de auto in sprong en hen tegemoet kwam. Voor Annelies en Noor kwam deze onverwachte hulp er spijtig genoeg niet en er zat niets anders op dan terug naar huis te keren. Gelukkig waren moemoe en vava onderweg naar België en konden zij Annelies en Noor onderweg oppikken.
Vera, Wouter, Marie en Paul arriveerden laat op de avond en volledig murw geslagen. Een nachtrust waren ze een beetje opgekikkerd om aan de vakantie te beginnen. Even later arriveerden Elke, Hendrik, Korneel, Pepijn en Mies. Zo werd het dus een kleine klas- of snorrenreünie... Er werd nog duchtig nagepraat over het autoincident, maar dit werd stilaan naar de achtergrond geschoven om te kunnen genieten van de omgeving en van elkaar. De jongens hoefden geen introductie; die vonden elkaar blindelings terug. Jasmine die was dan weer reuzeblij dat er ook een speelkameraadje voor haar bij was, zelfs 2 deze keer! Tussen het ravotten door werd er ook vaak de kinderversie van kolonisten van Catan gespeeld. Een voltreffer! We verkenden 'Robi's spielplatz', een buitenspeeltuin waar ook een hoogteparcours aanwezig was. Daar hadden de jongens wel zin in, behalve Mischa die het vanop een afstand bekeek en dan maar aanwijzingen gaf (ondertussen heeft Mischa het parcours ook ontdekt en klimt, glijdt nu ook zonder vrees door de bomen). Samen met de grootste kinderen werd er ook naar de Riedgletsjer gewandeld. Ook deze keer bereikten we het ijs, waar het steenpuin naar beneden gleed/rolde, maar deze keer was er ook een ijsgrot ontstaan. Cool, in beide betekenissen van het woord! De bobsleebaan boven aan Hannigalp werd nog een keer ingenomen door de Belgische jeugd (nederlands is daar wel meer de voertaal). Elke en Hendrik verwenden ons nog met overheerlijke pannenkoeken ter ere van hun 10 de huwelijksverjaardag, we smeedden nog plannen om voor Vera een geschikte partner te vinden en voor we het goed en wel doorhadden, moesten Elke, Hendrik, Korneel, Pepijn en Mies al terug vertrekken. Vera trakteerde alle kindjes nog op een grimmage, waarna de zombi's, kikker en nog andere rare snuiters mee naar hotschhuggen wandelden. Voor Wouter en Tristan was het nog niet genoeg. Zij gingen nog langs het 'kamp' (omgevallen boom met vele takken) em bouwden nog een brug over 1 van de suones (irrigatiekanaaltje voor de boeren). Nu moesten ook onze laatste gasten van Juli vertrekken.
2 weken scheidden ons nu van het volgende bezoek. Op 1 augustus mochten we voor het eerst de Zwitserse nationale feestdag van dichtbij meemaken met het nodige vuurwerk. Er werd achteraf gezegd dat dit nog wel meeviel; wij houden ons hart al vast voor nieuwjaar...
Daar kwamen Els, Rune en Finn al aangereden en toen was er terug curryketchup in huis (kennen alleen tomatenketchup in Zwitserland) en nog andere Belgische lekkernijen. Er werden Pokémons gevangen, spelletjes gespeeld, geBBQ'ed, bosbessen geplukt en uitstapjes gedaan. Ticket to ride viel wel in de smaak, net als starwarsmonopoly en de gewone kolonisten. Het hoogteparcours werd nogmaals aangesneden (dit keer dus met Mischa) net als de bobsleebaan bovenaan Hanigalp. Deze keer liet het weer het toe om van het uitzicht op het saasdal en de Aletsjgletsjer te genieten. Op de weg hiernaartoe versperden steenbokken de weg. Deze blijken alles behalve schuw. Wat had je gedacht met zulke hoorns. Toen we terug kwamen van de Riedgletsjer merkten we vele bosbessen op. Op een regenachtige dag werden er dan ook 100den bessen geplukt waarna Els deze vakkundig verwerkte tot confituur. Heerlijk! De Schweizer feuerstellen werden uitgetest en goed bevonden. Op een zonnige, maar frissere dag waagden we onze kans om Briggerbad te bezoeken (openluchtzwembad). Het bleek idd wat frisjes, maar het water wordt aangenaam warm gehouden door de warmwaterbron. Een reuzelange glijbaan, wildwaterbad en duikrots werden door Rune, Finn en Tristan opgezocht. Mischa hield zijn zus gezelschap in het kinderpretbad.
Opnieuw verschenen daar moemoe en vava aan de horizon en deze keer brachten zij volk uit de Mezenstraat mee: Michiel. Ook dit was weer een leuk weerzien met onze kindjes. Michiel ontpopte zich tot vijverontwikkelaar en in een mum van tijd stroomde er terug water in onze vijver. Er werd zelfs een riviertje door onze groententuin aangelegd, waardoor deze eindelijk eens voldoende water konden opslorpen ;D! Met heel de bende werd er op een stralend blauwe dag naar Zermatt gegaan om ook ditmaal de 29 4000'ers te gaan bewonderen op de Gornergrat. Missie volbracht en vele stenen rijker! Meteen het laaste wapenfeit van Els Rune en Finn. Ze waren nog maar net terug in België aangekomen, toen wij hier 's avonds werden opgeschrikt door luide knallen. Bleek om vuurwerk te gaan van het beachevent op het dorpsplein. Kosten nog moeite bespaard en wij hebben kunnen genieten van een mooie voorstelling.
Terwijl vava zich bezighield met het opknappen van hun studio, wachtte Michiel geduldig op de terugkomst van Mischa en Tristan van school, want die was ondertussen terug begonnen (di 16 aug al). Jasmine vond het niet erg en probeerde Michiel tijdens deze momenten voor zich te winnen met wisselend succes. Voor Mischa en Tristan was het een leuke afleiding, want voor hen was het begin niet echt gemakkelijk met focus op de taal leren. Ze krijgen 4 extra uren per week Duits voor fremdsprache. Wat dus ook betekent dat ze nog niet met alles kunnen meedoen, maar is de enige manier om zo snel mogelijk mee te zijn. De momenten dat ze thuis waren werd er dan ook (naast huiswerk maken natuurlijk) uitgelaten gespeeld met Michiel. Voor ze het wisten was de week om en was het tijd om naar België te vertrekken om het doopfeest van Rein (metekind van Katleen) bij te wonen! Aangezien het doopfeest op zondag was, hadden we toch maar een vakantieverzoek ingediend bij de school, zodat we maandag pas moesten terugkeren. Zonder probleem. Zaterdag werd het 10-jarig jubileum van Elke en Hendrik gevierd, dus dat kwam perfect uit. Heel leuk om alle vrienden van school nog eens te ontmoeten net als de familieleden en vrienden op het doopfeest!
Maar een weekend is maar kort... Dus onze kindjes zaten al snel terug op de schoolbanken. Ondertussen zijn ze een 4-tal weken ver en gaan ze nog altijd gezwind en blij naar school (we bewonderen hun moed). Al moet gezegd dat Tristan zo nu en dan een moeilijk momentje heeft. Naast Duits moet Mischa nu ook al Frans leren, maar dit wordt spelenderwijs vanuit het Duits aamgeleerd. Is dus vrij moeilijk wanneer je het Duits nog niet onder de knie hebt, maar zowel Mischa als Tristan maken vorderingen en beginnen stilaan Duits te spreken of toch iets wat er op trekt. Tristan heeft voor zijn verjaardag 2 klasgenootjes uitgenodigd en was in zijn gekende nonchalante, uitbundige stijl aan het communiceren. Zelfs Engels werd er bijgesleurd, maar het belangrijkste van al: hij maakt zichzelf duidelijk zonder bang te zijn net als Mischa. Iets wat wij ook geleerd hebben tijdens onze lange reis. Gewoon spreken en als je het allebei wil, dan zal je elkaar wel verstaan!
De laatste week van oktober zijn wij terug in België en dit keer voor een week hopelijk. Diegenen die weten wat we dan kunnen doen, laat het maar weten, zodat we onze week kunnen inplannen... Wij zullen zelf ook wel eens polsen wat er dan allemaal op het programma staat of wat we kunnen organiseren.
Waar wij wel van verschoten zijn is het feit dat iedereen schijnbaar zonder moeite tegen het ijskoude gletsjerwater kan. Getuige de bezoekjes aan de Kneippe en aan de Riedgletsjer. Hopelijk heeft dit ertoe bijgedragen dat jullie geen zere voeten hebben overgehouden aan jullie bezoek. Bedankt voor al jullie attenties, maar in het bijzonder voor de onvergetelijke momenten die we samen hebben kunnen beleven. Wij hebben ervan genoten (al hebben we achteraf zeker ook van de teruggekeerde rust genoten ;D) en wij kijken uit naar jullie volgende bezoek!
Het heeft wat op zich laten wachten, maar hier dan een overzicht van onze gasten die we deze zomer nog mochten ontvangen. Uit het oog is niet uit het hart ;D!
Guy, Sara, Pieter, Bram en Daan beten in juli de spits af. 3 speelkameraadjes voor onze kindjes, daar wisten ze wel raad mee. Het hele huis, de tuin en naburige speelplaats van de school werden volop benut! Jasmine liep er soms wat verloren bij tussen al dat mannelijke geweld, maar geregeld was er toch 1 van de jongens bereid om ook haar mee op sleeptouw te nemen. Er werd ook duchtig gewandeld: Hotschhuggen, Gasenried, Zum See, Riedgletsjer. Bij deze laatste konden we het ijs aanraken en hoorde en zag je het rotspuin over het ijs naar beneden glijden/tuimelen. Indrukwekkend en tegelijkertijd ook wat gevaar uitstralend. Tristan en Bram keken dan ook goed verstopt toe vanop een veilige afstand. Aangezien het weer niet teleurstelde, stond er ook een daguitstap naar Zermatt op het programma. Hier namen we de Gornergrattrein en wandelden we naar een uitkijkpunt (+3000 m) waar je van een 360° panorama kan genieten met 29 bergtoppen boven de 4000 m. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat het hier dikwijls koppenlopen is. Sara nam het bont allegaartje dan ook geamuseerd waar terwijl Jasmine telkens terug de hand van Guy opzocht.
Het volgende weekend arriveerden nonkel Toin en tante Chris vergezeld van moemoe en vava en Steven, Marjolein en Kato. Nu hebben we wel 3 studio's om bezoek te ontvangen, maar die waren nu toch wel overvol. Er werd dan maar tetris-gewijs gepuzzeld in onze slaapkamers, zodat het gezin Spaepen-Van Gucht nog 2 dagen kon blijven. De 'oudere garde' hield elkaar gezelschap, terwijl het jonge geweld eens naar de overkant van de vallei trok: Jungen genaamd. Een bergdorpje enkel te voet of met een kabeltje bereikbaar. Wij kozen voor het laatste, maar het werd een memorabele rit. Nog voor we goed en wel doorhadden wat er gebeurde zaten we met 4 volwassenen en 6 kinderen in het antieke bakje met als waarschuwingsbord: max 4 personen ofwel 320 kg. Toen we er boven allemaal uitkropen, werden we dan ook van deeg aangestaard. Er was een meertje met bijhorende BBQ's en picnic-tafels. Van hieruit had je een prachtig zicht op de ligging van Grächen en het Mattertal. We hadden daar gerust de hele tijd kunnen blijven (kindjes amusserden zich kostelijk met het water en een kinderkerkje), maar we deden een bloemenwandeling (bleek nogal pittig) naar een koeienstal en vonden nog wat sneeuw op onze weg. Alle kindjes deden het weer voortreffelijk en genoten zichtbaar van de avontuurlijke paden. Ondertussen was er wel een onweer genaderd, waardoor we een regenbui over ons heen kregen (gelukkig niet al te lang) en vooral was er een strakke wind opgestoken. Zo fel zelfs dat toen we de kabeltjes terug wouden nemen, deze dikwijls stil bleven hangen of zeer traag vorderden (ocharme de mensen die hier toen inzaten). Wij besloten om nog even af te wachten in het enige hotel/taverne van Jungen totdat de wind wat ging liggen. Met succes, maar het was toch een avontuurlijke rit terug naar beneden. Deze keer mochten we gelukkig met minder in het bakje zitten.
We namen afscheid van Guy, Sara, Pieter, Bram en Daan. Jasmine wilde eerst nog met ze meerijden maar was gelukkig erg blij met haar vrouwelijke speelkameraad en Kato en Jasmine vonden elkaar dan ook goed. Steven en Marjolein hadden een zak vol gezelschapsspellen meegebracht en deze werden dan ook uitvoerig uitgetest. Het spel Dixit viel in de smaak. Vooral leuk omdat we dit met vele tesamen konden spelen en met alle leeftijden door elkaar. Naast de spellen haalde Steven af en toe zijn gitaar boven, zodat naar hartelust kon worden meegezongen (of moet ik janken zeggen ;P). Gezellig was het in ieder geval. Samen werd er nog naar Hannigalp gewandeld om daar in de speeltuin met de banden van de bobsleebaan te gaan. Toch niet zonder gevaar, hebben Steven en Kato jammer genoeg kunnen ondervinden. De tijd vloog weer voorbij en voor we het wisten moesten we ook afscheid nemen van Steven, Marjolein en Kato.
We waren heel blij dat moemoe en vava in tussentijd zo goed zorg hadden gedragen voor nonkel Toin en tante Chris. Tijd nu om nog wat dingetjes samen te doen. Onze kindjes mochten om beurten mee met de wandelingen, waar ze voor stonden te springen want er werd geregeld gepauseerd in een caféetje met de nodige lekkernijen als gevolg. 's Avonds haalde Toin zijn sterrenkijker boven. 1 avond mochten de jongens langer opblijven om ook eens mee te kijken. Er werd gezocht naar berghutten en de bergtopjes werden zorgvuldig bestudeerd terwijl we wachtten op de maan en de eerste sterren. Het bleek eindeloos te duren, maar het wachten werd beloond. Daar kwam eindelijk de maan tevoorschijn van achter de bergen. De kraters konden duidelijk herkend worden. Even later kwam het eerste lichtje tevoorschijn. Na nauwkeurig afstelwerk van Toin, bleek het om Jupiter te gaan. 3 van de 4 manen waren als puntjes te herkennen rond de planeet. Geluk gehad dus! Daar verscheen een volgend lichtpuntje. Weer stelde Toin scherp en blek het om Saturnus te gaan. De bol met de schuine ring waren te herkennen. Dubbel geluk gehad!! Na deze magische avond, was het ook bijna tijd geworden om afscheid te nemen van Moemoe, vava, nonkel Toin en tante Chris...
In tussentijd waren Annelies, Noor, Vera, Wouter en Marie vertrokken naar het verre Zwitserland. Hiervoor mochten zij beroep doen op de auto van Elke, die zelf met haar gezin enkele dagen later zou arriveren. Ver bleek het te zijn, want net voor de Zwitserse grens begon de auto rare kuren te verkopen. Daar stonden onze moedige reizigers in panne langs de Duitse snelweg. Verder rijden was geen optie, dus maar wachten op de wegenhulp. De auto moest naar een garage voor herstelling. In afwachting van een oplossing werden ze naar een naburig hotel gebracht om de nacht door te brengen. Voor Vera bood zich een oplossing aan, wanneer haar stiefvader verlof regelde, de auto in sprong en hen tegemoet kwam. Voor Annelies en Noor kwam deze onverwachte hulp er spijtig genoeg niet en er zat niets anders op dan terug naar huis te keren. Gelukkig waren moemoe en vava onderweg naar België en konden zij Annelies en Noor onderweg oppikken.
Vera, Wouter, Marie en Paul arriveerden laat op de avond en volledig murw geslagen. Een nachtrust waren ze een beetje opgekikkerd om aan de vakantie te beginnen. Even later arriveerden Elke, Hendrik, Korneel, Pepijn en Mies. Zo werd het dus een kleine klas- of snorrenreünie... Er werd nog duchtig nagepraat over het autoincident, maar dit werd stilaan naar de achtergrond geschoven om te kunnen genieten van de omgeving en van elkaar. De jongens hoefden geen introductie; die vonden elkaar blindelings terug. Jasmine die was dan weer reuzeblij dat er ook een speelkameraadje voor haar bij was, zelfs 2 deze keer! Tussen het ravotten door werd er ook vaak de kinderversie van kolonisten van Catan gespeeld. Een voltreffer! We verkenden 'Robi's spielplatz', een buitenspeeltuin waar ook een hoogteparcours aanwezig was. Daar hadden de jongens wel zin in, behalve Mischa die het vanop een afstand bekeek en dan maar aanwijzingen gaf (ondertussen heeft Mischa het parcours ook ontdekt en klimt, glijdt nu ook zonder vrees door de bomen). Samen met de grootste kinderen werd er ook naar de Riedgletsjer gewandeld. Ook deze keer bereikten we het ijs, waar het steenpuin naar beneden gleed/rolde, maar deze keer was er ook een ijsgrot ontstaan. Cool, in beide betekenissen van het woord! De bobsleebaan boven aan Hannigalp werd nog een keer ingenomen door de Belgische jeugd (nederlands is daar wel meer de voertaal). Elke en Hendrik verwenden ons nog met overheerlijke pannenkoeken ter ere van hun 10 de huwelijksverjaardag, we smeedden nog plannen om voor Vera een geschikte partner te vinden en voor we het goed en wel doorhadden, moesten Elke, Hendrik, Korneel, Pepijn en Mies al terug vertrekken. Vera trakteerde alle kindjes nog op een grimmage, waarna de zombi's, kikker en nog andere rare snuiters mee naar hotschhuggen wandelden. Voor Wouter en Tristan was het nog niet genoeg. Zij gingen nog langs het 'kamp' (omgevallen boom met vele takken) em bouwden nog een brug over 1 van de suones (irrigatiekanaaltje voor de boeren). Nu moesten ook onze laatste gasten van Juli vertrekken.
2 weken scheidden ons nu van het volgende bezoek. Op 1 augustus mochten we voor het eerst de Zwitserse nationale feestdag van dichtbij meemaken met het nodige vuurwerk. Er werd achteraf gezegd dat dit nog wel meeviel; wij houden ons hart al vast voor nieuwjaar...
Daar kwamen Els, Rune en Finn al aangereden en toen was er terug curryketchup in huis (kennen alleen tomatenketchup in Zwitserland) en nog andere Belgische lekkernijen. Er werden Pokémons gevangen, spelletjes gespeeld, geBBQ'ed, bosbessen geplukt en uitstapjes gedaan. Ticket to ride viel wel in de smaak, net als starwarsmonopoly en de gewone kolonisten. Het hoogteparcours werd nogmaals aangesneden (dit keer dus met Mischa) net als de bobsleebaan bovenaan Hanigalp. Deze keer liet het weer het toe om van het uitzicht op het saasdal en de Aletsjgletsjer te genieten. Op de weg hiernaartoe versperden steenbokken de weg. Deze blijken alles behalve schuw. Wat had je gedacht met zulke hoorns. Toen we terug kwamen van de Riedgletsjer merkten we vele bosbessen op. Op een regenachtige dag werden er dan ook 100den bessen geplukt waarna Els deze vakkundig verwerkte tot confituur. Heerlijk! De Schweizer feuerstellen werden uitgetest en goed bevonden. Op een zonnige, maar frissere dag waagden we onze kans om Briggerbad te bezoeken (openluchtzwembad). Het bleek idd wat frisjes, maar het water wordt aangenaam warm gehouden door de warmwaterbron. Een reuzelange glijbaan, wildwaterbad en duikrots werden door Rune, Finn en Tristan opgezocht. Mischa hield zijn zus gezelschap in het kinderpretbad.
Opnieuw verschenen daar moemoe en vava aan de horizon en deze keer brachten zij volk uit de Mezenstraat mee: Michiel. Ook dit was weer een leuk weerzien met onze kindjes. Michiel ontpopte zich tot vijverontwikkelaar en in een mum van tijd stroomde er terug water in onze vijver. Er werd zelfs een riviertje door onze groententuin aangelegd, waardoor deze eindelijk eens voldoende water konden opslorpen ;D! Met heel de bende werd er op een stralend blauwe dag naar Zermatt gegaan om ook ditmaal de 29 4000'ers te gaan bewonderen op de Gornergrat. Missie volbracht en vele stenen rijker! Meteen het laaste wapenfeit van Els Rune en Finn. Ze waren nog maar net terug in België aangekomen, toen wij hier 's avonds werden opgeschrikt door luide knallen. Bleek om vuurwerk te gaan van het beachevent op het dorpsplein. Kosten nog moeite bespaard en wij hebben kunnen genieten van een mooie voorstelling.
Terwijl vava zich bezighield met het opknappen van hun studio, wachtte Michiel geduldig op de terugkomst van Mischa en Tristan van school, want die was ondertussen terug begonnen (di 16 aug al). Jasmine vond het niet erg en probeerde Michiel tijdens deze momenten voor zich te winnen met wisselend succes. Voor Mischa en Tristan was het een leuke afleiding, want voor hen was het begin niet echt gemakkelijk met focus op de taal leren. Ze krijgen 4 extra uren per week Duits voor fremdsprache. Wat dus ook betekent dat ze nog niet met alles kunnen meedoen, maar is de enige manier om zo snel mogelijk mee te zijn. De momenten dat ze thuis waren werd er dan ook (naast huiswerk maken natuurlijk) uitgelaten gespeeld met Michiel. Voor ze het wisten was de week om en was het tijd om naar België te vertrekken om het doopfeest van Rein (metekind van Katleen) bij te wonen! Aangezien het doopfeest op zondag was, hadden we toch maar een vakantieverzoek ingediend bij de school, zodat we maandag pas moesten terugkeren. Zonder probleem. Zaterdag werd het 10-jarig jubileum van Elke en Hendrik gevierd, dus dat kwam perfect uit. Heel leuk om alle vrienden van school nog eens te ontmoeten net als de familieleden en vrienden op het doopfeest!
Maar een weekend is maar kort... Dus onze kindjes zaten al snel terug op de schoolbanken. Ondertussen zijn ze een 4-tal weken ver en gaan ze nog altijd gezwind en blij naar school (we bewonderen hun moed). Al moet gezegd dat Tristan zo nu en dan een moeilijk momentje heeft. Naast Duits moet Mischa nu ook al Frans leren, maar dit wordt spelenderwijs vanuit het Duits aamgeleerd. Is dus vrij moeilijk wanneer je het Duits nog niet onder de knie hebt, maar zowel Mischa als Tristan maken vorderingen en beginnen stilaan Duits te spreken of toch iets wat er op trekt. Tristan heeft voor zijn verjaardag 2 klasgenootjes uitgenodigd en was in zijn gekende nonchalante, uitbundige stijl aan het communiceren. Zelfs Engels werd er bijgesleurd, maar het belangrijkste van al: hij maakt zichzelf duidelijk zonder bang te zijn net als Mischa. Iets wat wij ook geleerd hebben tijdens onze lange reis. Gewoon spreken en als je het allebei wil, dan zal je elkaar wel verstaan!
De laatste week van oktober zijn wij terug in België en dit keer voor een week hopelijk. Diegenen die weten wat we dan kunnen doen, laat het maar weten, zodat we onze week kunnen inplannen... Wij zullen zelf ook wel eens polsen wat er dan allemaal op het programma staat of wat we kunnen organiseren.
Waar wij wel van verschoten zijn is het feit dat iedereen schijnbaar zonder moeite tegen het ijskoude gletsjerwater kan. Getuige de bezoekjes aan de Kneippe en aan de Riedgletsjer. Hopelijk heeft dit ertoe bijgedragen dat jullie geen zere voeten hebben overgehouden aan jullie bezoek. Bedankt voor al jullie attenties, maar in het bijzonder voor de onvergetelijke momenten die we samen hebben kunnen beleven. Wij hebben ervan genoten (al hebben we achteraf zeker ook van de teruggekeerde rust genoten ;D) en wij kijken uit naar jullie volgende bezoek!
Kawamitrja
Lees meer